Dit jaar op 1 september zou Peter 50 jaar zijn geworden, als hij de strijd 10 maanden geleden niet had verloren van een hersentumor.
Als klein jongetje werd zijn verjaardag gevierd met de hele familie, hij was het eerste kleinkind. En op de woensdagmiddag na zijn verjaardag kwamen zijn schoolvriendjes op zijn “partijtje”, waar spelletjes werden gedaan en dat werd afgesloten met worstjes en frites. In die tijd een hele traktatie.
Later, op eigen benen, besloot hij zijn verjaardag op de dag zelf met Monling te vieren en met ons zessen zo rond 1 september ergens te gaan dineren. Dat werden intieme, gezellige en vrolijke etentjes, waar wij allemaal erg van genoten. Monling en Peter hadden een restaurant ontdekt in Haarlem en dat werd zo’n beetje ons vaste adres. Wij volgden al gauw zijn voorbeeld en de laatste jaren vierden we allemaal onze verjaardag op deze wijze, tot ieders genoegen.
Nu is dit verleden tijd, Peter is niet meer bij ons, maar de traditie blijft doorgaan. Ook dit jaar aten wij met z’n vijven op onze verjaardagen met elkaar, niet in Haarlem maar in Schoorl en in Almere. Daar brachten we een toast uit op onze zoon.
Hoe het dit jaar op 1 september zal gaan weten we nog niet, dat zal gaan in overleg met Monling. Maar al blijft er een stoel leeg en is ons verdriet groot, we zullen een glas heffen op de man, waar we zo veel van hielden en zo trots op waren. En dan denken we aan alle mooie herinneringen. Proost Pjôtje.
Christine en Jaap Boschman
