1 september 2010
August 22, 2010Dit jaar op 1 september zou Peter 50 jaar zijn geworden, als hij de strijd 10 maanden geleden niet had verloren van een hersentumor.
Als klein jongetje werd zijn verjaardag gevierd met de hele familie, hij was het eerste kleinkind. En op de woensdagmiddag na zijn verjaardag kwamen zijn schoolvriendjes op zijn “partijtje”, waar spelletjes werden gedaan en dat werd afgesloten met worstjes en frites. In die tijd een hele traktatie.
Later, op eigen benen, besloot hij zijn verjaardag op de dag zelf met Monling te vieren en met ons zessen zo rond 1 september ergens te gaan dineren. Dat werden intieme, gezellige en vrolijke etentjes, waar wij allemaal erg van genoten. Monling en Peter hadden een restaurant ontdekt in Haarlem en dat werd zo’n beetje ons vaste adres. Wij volgden al gauw zijn voorbeeld en de laatste jaren vierden we allemaal onze verjaardag op deze wijze, tot ieders genoegen.
Nu is dit verleden tijd, Peter is niet meer bij ons, maar de traditie blijft doorgaan. Ook dit jaar aten wij met z’n vijven op onze verjaardagen met elkaar, niet in Haarlem maar in Schoorl en in Almere. Daar brachten we een toast uit op onze zoon.
Hoe het dit jaar op 1 september zal gaan weten we nog niet, dat zal gaan in overleg met Monling. Maar al blijft er een stoel leeg en is ons verdriet groot, we zullen een glas heffen op de man, waar we zo veel van hielden en zo trots op waren. En dan denken we aan alle mooie herinneringen. Proost Pjôtje.
Christine en Jaap Boschman
Beste Christine en Jaap,
Peter is en blijft aanwezig. In herinneringen, in uitspraken en anecdotes, in waarschuwingen van sociale netwerken dat er binnenkort een verjaardag aan komt.
Het glas heffen is de meest aansprekende manier om Peter te gedenken op 1 september. Ook ik doe dat, dit maal zonder mail, telefoon of SMS naar de jarige jop himself maar zeker in gedachten jullie herhalend, door mij aangevuld tot “proost Payter”. Ik weet zeker dat hij glimlachend naar zijn kanjers kijkt en er ook een neemt.
Dear Monling,
Another birthday for a wonderful friend. After almost a year he is still dearly missed, and often remembered by his sayings, humor and good-natured mocking.
The best way to keep the memory in good shape is to keep it in good shape. After all we still have many years ahead in which to celebrate september 1st. It is a shame we can not make even more fun of him this year because of his having reached this memorable age of 50 years – a veritable old man…
Payt, we love you!
Ron Roozeboom
Not only on your birthday
But on every single day
At every single moment I miss you
It seems far away
But more often I feel that those happened just yesterday
From our first contact in 1979 till your departure for your last journey in 2009
If you could see me
Please forgive me for my tear
As we had promised each other
I have no sorrow, no regret and no fear
Being tearful is just because of missing you
I won’t wish you a happy birthday
You would never become 50
You would be forever young
Forever young till the day we meet again
I love you
Payt,
I miss you, more than I want to admit.
Kus,
Frits